Transpłciowość w „Glee”, cz. 2. Jest źle
Wpis zawiera spojlery odcinków 3×20 i 3×21. Jest zrozumiały dla osób nieznających serialu.
Wczoraj wieczorem Fox wyemitował podwójny odcinek Glee, w którym ponownie poruszono problematykę trans.
Wpis dream6601 na Tumblrze, który w pełni oddaje moje odczucia:
Please Glee, don’t do this
This has been so offensive to trans* so far I really wanna see nationals but I don’t know if I can keep watching.
Please if you can’t do this story right don’t do it.
To nie jedyny taki głos.
O co chodzi tym razem?
Odkrywanie transpłciowej tożsamości a reakcje otoczenia – studium przypadku
Kilka tygodni temu w sieci ukazał się artykuł N. J. Nowak, Aseksualizm? A może transseksualizm? Moje dziwne dylematy, będący wyjątkowym świadectwem procesu odkrywania bądź weryfikowania swojej tożsamości płciowej.
Tekst ten wzbudził dużo kontrowersji. Ba, NJN wzbudza wiele kontrowersji, ponieważ śmiało prezentuje dość radykalne poglądy, na które wiele osób reaguje agresją. Mnie – kiedy trafiłem na tego bloga w 2008 roku – antyfeministyczne poglądy raczej zaintrygowały, o czym za chwilę.
Wśród opinii, jakie widziałem, były „niech się nie autodiagnozuje”, „niech idzie z tym do specjalisty” (z – w domyśle lub nie – „zamiast pisać takie rzeczy na blogu/publicznie”, „w takim razie ja też jestem transseksualistą, bo [wybrany cytat z tekstu]”, „jak dorośniesz, to ci przejdzie” oraz „skoro się nadal zastanawia, to dowód, że nie jest trans”. Były też bluzgi i alternatywne propozycje diagnostyczne, a także nieśmiertelne „trzeba jej faceta, przejdzie” oraz „może twoi rodzice chcieli chłopca”.
Większość tego jest pięknym studium podejścia ludzi do transpłciowości i wiedzy na ten temat. Celowo abstrahuję od faktu, czy NJN jest bądź nie jest osobą trans(seksualną), ponieważ tej informacji w artykule nie ma, a ja stanowczo odmawiam wyrokowania na ten temat. Zakładam natomiast, że taki tekst MOŻE napisać hipotetyczna osoba transpłciowa.
Ogłoszenia duszpasterskie
1. Odświeżyłem nieco stronę zamieszczoną w katalogu /stories: przywróciłem jej nazwę, którą miała, kiedy była w wersji HTML na republika.pl (czyli w latach 2003-2006), dodałem kilka wtyczek i rozszerzyłem profil o recenzje, które postaram się dodawać mniej więcej na bieżąco. Efekty można podziwiać tutaj. Mile widziane dodawanie do linków i promowanie na Facebooku.
2. Niedługo powinien się pojawić nowy artykuł z serii Transpłciowość na homiki.pl.
3. Wkrótce będę przeprowadzał badanie do magisterki, która jest, zgadnijcie… tak! o osobach trans, a dokładniej transseksualnych. Jeżeli jesteś moim czytelnikiem lub czytelniczką i cenisz moje artykuły albo chcesz obalić moje tezy, wesprzyj proszę studenta piątego roku i weź udział w badaniu :) Bardziej konkretne ogłoszenie pojawi się, kiedy uzgodnię z promotorem wszystkie detale badania.
4. W ramach pisania teorii do pracy magisterskiej odkryłem, że mam w domu/na dysku/oba dość materiałów z gatunku „tradycyjna bibliografia”, by z marszu napisać całą pracę. Część z nich to PDF-y. Tak więc jeśli piszesz pracę o transach i brakuje Ci źródeł, możesz się do mnie uśmiechnąć.
Romantyczka i pozytywistka
26 marca w Nowym Wspaniałym Świecie odbyła się warszawska premiera filmu dokumentalnego Ciągle wierzę Magdaleny Mosiewicz, który opowiada historię Ewy Hołuszko, polskiej działaczki opozycyjnej w czasach PRL-u. Nie jest to ani pierwsza próba przedstawienia jej życia, ani też najgłośniejsza, jednak reportaż Podziemne życie Ewy H. i sztukę teatralną Ciała obce Ewa ostro skrytykowała. O Ciągle wierzę mówi natomiast, że to film o niej.
Jest to drugi film dokumentalny poruszający tematykę transpłciowości, jaki ostatnio powstał w Polsce: w 2010 roku miała bowiem miejsce premiera Trans-akcji produkcji HBO, przedstawiającej życie i proces korekty płci Anny Grodzkiej, posłanki i poprzedniej prezeski Fundacji Trans-Fuzja.
Dokument o podwójnej transformacji
Ciągle wierzę to dziwny dokument, nietypowy. Jest o kobiecie z transseksualną przeszłością, ale nie jest o transseksualizmie – raczej o przeszłości jako takiej.
Transpłciowość w „Glee”
Wpis zawiera spojlery do 3×16 włącznie. Jest zrozumiały dla osób, które nie znają serialu.
Popularny serial Glee od samego początku porusza problematykę różnych mniejszości. Gdy w jednym z pierwszych odcinków Sue postanowiła objąć specjalną opieką obecnych w chórze przedstawicieli mniejszości, jej grupa okazała się liczniejsza. Mniejszością wśród głównych bohaterów wydają się raczej osoby idealnie normatywne, jednak chyba każda z nich ma wśród bliskich przedstawiciela mniejszości: narzeczoną, rodziców, rodzeństwo, za kilka odcinków również dziecko. Akceptacja różnorodności jest wręcz napędem fabuły Glee.
LGB w serialu
Oczywiście jednym z głównych wątków jest akceptacja homo- oraz biseksualności głównych postaci. Oglądamy rozmaicie przebiegające coming-outy przed rodziną, bliskimi i całymi społecznościami, nieświadomą (do czasu) dyskryminację i zdecydowanie świadome prześladowanie wraz z bardzo dramatycznymi konsekwencjami, ewolucję związków, wprowadzanie w życie erotyczne, a także homorodzicielstwo.
Jak w 31 dni zmienić swoje życie na lepsze?
Psychorada.pl, najbardziej rozpoznawalna internetowa poradnia psychologiczna, ma wiele ciekawych produktów w ofercie, ale dwa z nich szczególnie cenię. Są to kursy internetowe. Pierwszy dotyczy komunikacji i jest dużo lepszy niż większość książek na ten temat oraz wiele stacjonarnych szkoleń. Drugi dotyczy rozwoju osobistego, a konkretniej – stawania się sobą. Dlatego właśnie piszę o SuperBohaterze tutaj – na Trans-Optymistę trafia wiele osób zainteresowanych tym, kim są lub jak stać się tym, kim jest się wewnątrz.
Skorzystałem z tego kursu, kupując go dwa lata temu tutaj. Do dziś uważam, że były to dobrze wydane pieniądze, a ponieważ ostatnio postanowiłem przerobić pewne ćwiczenia z kursu kolejny raz, przy okazji postanowiłem o nim napisać.
„Czy jestem trans?”. Kilka słów o testach na płeć
„Czy jestem trans?”
„Chyba jestem transseksualistą…”
„Nie wiem, kim jestem…”
„Czy mam zmieniać płeć?”
Dużo osób trafia tutaj przez Google, zadając podobne pytania. Za zapytaniami w statystykach wejść kryją się dramaty, nieprzespane noce, setki wątpliwości.
Tak jak już pisałem w innych miejscach, nie ma nikogo, kto spojrzy na Ciebie i powie „tak, jesteś transseksualny, zmień płeć”. Przepraszam, są – diagności. Tyle że mało kogo stać psychicznie i finansowo na pójście z wątpliwościami do seksuologa. Z gotowym problemem – łatwiej, wtedy wizyta jest środkiem do celu. Ale z wątpliwościami? Ciężko się przemóc.
I słusznie, w tym przypadku, bo diagnoście nie wolno decydować za Ciebie. Może Cię nie dopuścić do procesu korekty płci, ale nie powinien wchodzić w dialog „czy mam zmienić płeć?” „tak!”. To powinna być Twoja decyzja. Mówimy o Twojej przyszłości, a Ty jesteś największym ekspertem na swój temat, nawet jeśli diagnosta jest największym ekspertem na temat transseksualizmu. Możesz natomiast iść do specjalisty po wiedzę i aby przy nim rozjaśnić swoje myśli (lepszy będzie psycholog).
Ale co, jeśli to Ty nie wiesz, kim jesteś, a wizyty w gabinecie wolisz na razie uniknąć?
Transpłciowość: Kto jest kim? (homiki.pl)
Nowy tekst na homiki.pl – tutaj wraz z dyskusją.
Chociaż osób transpłciowych liczebnie jest bardzo mało, stanowimy bardzo różnorodną grupę. Mamy więc często problem z tym, żeby się właściwie określić. Większość z nas lubi terminy i ich potrzebuje – transpłciowe doświadczenie zwykle kreuje potrzebę dookreślenia się, zbudowania sobie jakiejś tożsamości. Z drugiej strony, można się w tej całej plejadzie trans* pogubić.
